Feelings...

Halverwege juli 2007... intussen weer een jaartje ouder geworden, hoeveel gaan er nog volgen, wie zal het zeggen... Ben intussen gestopt met m'n psychologe, waarom vraag ik me af, waarom gestopt, waarom verder doen... Laat maar...

Er lijkt geen eind te komen aan deze periode, elke keer je denkt, ok, we gaan ervoor slaat er wel iets tegen, maar ja, dat is nu eenmaal het leven, als ik op de laatste twaalf maand terugkijk, iedereen die ooit iets waard is geweest in m'n leven is vertrokken, en 't ziet er momenteel naar uit dat dit jaar nog een begrafenis gaat volgen, dat zou dan de vijfde zijn op een jaar tijd, kon men dat nu echt niet spreiden...

Mensen please 'k heb jullie nodig, sommigen toch, maar ja, ben te trots om dat toe te geven. Paar maand geleden zei iemand me nog dat hij me enkel hoort als het slecht gaat met me, hij had gelijk. Maar ja nu ist toch te laat om dat te beseffen. Een mens zit raar in elkaar, waarom heb ik eigenlijk geen vrienden, waarom heb ik zelfs het gevoel dat ik daar m'n tijd niet wil insteken... is alleen leven dan zo leuk?

Ik kan echt niet meer schrijven, m'n gedachten ordenen is te moeilijk, alles loopt door elkaar in mn hoofd. Wil zoveel schrijven maar... laat maar, laat gewoon maar...

Begin mei... 9 mei... al week of drie praat ik er nu over in therapie,  waarom vraag ik me af... wat is het doel, zeg me eerst eens wat het doel van mijn leven is... moet ik het zelf maken, mnee...wat ze ook zeggen, wat ze ook doen, ik heb genoeg gezien en gevoeld, ik loop als een schaap tussen de wolven, bestemming onbekend...Ik kan m'n denken niet stoppen, ik leef in een wereld dat me niet wil, wat heb ik bereikt...'k ben nu 31jaar en waar sta ik...

'k Heb twee grote fouten gemaakt in m'n leven, en de tijd terug draaien kan ik niet meer, en wat men ook zegt, wat ik ook doe, vergeten zal ik het niet, aanvaarden nog minder, als je een fout hebt gemaakt moet je je straf maar dragen, wat is mijn straf... een eenzaam leven... thuis en op het werk...

Wie ooit wegduwt net dat wat hij wil die zal me begrijpen, Bjorn, wat ik ook doe, waar ik ook ben, ik krijg je niet uit m'n gedachten, nu zeven jaar later ruik ik je nog, voel ik je nog, ik hoor je alle dagen in mn hoofd, ik heb je nooit los gelaten, ik kan het niet...en ik wil het ook helemaal niet, hoe stom was ik toch, waarom heb ik je zo hard weggeduwd, waarom... please waarom...al zeven jaar leef je in m'n hoofd, kheb zo'n schrik om je beeld te vergeten, hoe je lachtte, hoe je sliep, hoe je praatte, ooit ga ik het me niet meer kunnen inbeelden, ik wil niet naar die dag toeleven...

Ik moet effe offline,tot later, sorry

22 april.... zo vroeg in de ochtend... 'k zou er alles voor geven om eens rust te hebben, rust in m'n lichaam, rust in m'n hoofd... het lukt me niet meer, die positieve periode heeft iets meer dan een week geduurd, toch denkt iedereen dat ik me nu heel goed voel, 'k moet constant met een masker rondlopen, 'k word er echt moe van... Mensen begrijpen je niet als je je slecht voelt, dan lopen ze weg, 'k begrijp hen wel, nu hoeft niemand nog te weten hoe ik me voel is het niet...  Ik los het wel op mijn manier op... al weet ik niet meer hoe... 'k wil gewoon rust hebben, en 'k zal er alles aan doen wat nodig is om rust te bekomen, zelfs m'n psychologe zal me niet kunnen weerhouden... en als ooit iemand dit nog leest, hoewel ik het niet vermoed, de drie mensen die het adres hadden heb ik toch lekker weggejaagd... 'k heb jullie niet meer nodig kiekes...'k heb niemand nog nodig....Just walk away...

Hey mensen, 'k heb meer dan een maand niets meer geschreven, kon de kracht niet meer vinden om nog iets te schrijven... Intussen is m'n leven helemaal omgeslagen, terugdenkend aan de maanden december, januari... amaai...ging van kwaad naar erger. Begin februari echter heb ik het wel ingezien dat het zo niet verder kon, vrienden lieten me een voor een vallen, heb er niet veel meer over, maar dat stoort me ook niet :) Het werk is weer tip top, heb weer de kracht gevonden om me met alles bezig te houden, ongelooflijk hoe ik me effe voel nu... Hopelijk blijft het zo...

Ik denk dat ik het effe nodig had om me te laten gaan, misschien is dat mijn manier van verwerken? Het liep misschien wel een beetje uit de hand, zeker in januari, maar de terugslag van 2006 heb ik nu wel gehad... een nieuw jaar lacht me toe nu... nieuwe vrienden... en wie weet... een vriendje... :)

Overmorgen is het weer zover, moet ik terug gaan werken. Ik denk dat ik best vandaag al stop met drinken, want heb laatste weken ook gemerkt dat ik elke avond drink en hoe zatter ik ben hoe slechter ik me voel, hoewel ik altijd dacht dat drinken net mijn emoties lieten uit m'n lichaam komen. Ik heb geen zin meer mensen, maar is dat nieuw... ik merk geen verandering meer in m'n gevoel. Moet ik hulp zoeken, misschien wel maar ik heb de moed niet om dat te doen, en vanzelf zal het niet komen zeker...Sinds half december heb ik gewoon het gevoel dat heel m'n wereld is ingestort, tot dan heb ik het vrij goed volgehouden, maar halverwege december ist gebroken... en sindsdien, niet één dag meer zin gehad in het leven, maar ook niet in de dood, ben gewoon onverschillig, zo voel ik me... Als ik morgen de lotto win, ja dan is dat goed he... als ik morgen tegen een boom knal... is evengoed...  doet me gewoon niks meer...

Ik merk ook laatste weken dat ik wanhopig op zoek ben naar iemand om me aan vast te houden, iedereen die eens lief lacht geeft me zoveel kracht en voel ik me precies 'verliefd', terwijl ik zeker ben dat ik niet meer verliefd ben. Ik ga mezelf nog veel te veel kwetsen op deze manier. Wat is mijn uitweg...

Waarom schrijf ik eigenlijk deze blog nog? Niemand dat ik ken kent deze url, hulp moet ik van niemand verwachten, ik kan enkel mezelf helpen. Het lucht zelfs niet meer op door te schrijven. En wil ik geholpen worden, was dat de reden van deze blog? Dat iemand zag dat het niet meer ging en me ging helpen? Ik weet het niet meer... ik weet enkel dat ieder wezen hier op aarde alleen staat, en hoewel sommigen willen helpen kunnen ze dat toch niet, of weten ze toch niet hoe... Maar ik denk, zolang ik noodkreten uitzend gaat het nog, zodra ik doe alsof alles in orde is en niks meer zeg... dan ga ik pas schrik van mezelf krijgen... Ik wil niet weg uit deze wereld, maar heb zo hard het gevoel dat ik hier toch maar nutteloos rondloop, kan iemand me ook maar één reden geven waarom ik hier ben, wat heb ik goed gedaan... niemand kan iets zeggen... Ik vraag me zelf vaak af... de dag dat ik dood zou zijn, wie zou het erg vinden, het werk...mneee... familie... sja, die moeten het erg vinden he, dat wordt van hen verwacht dus zullen ze zo ook wel spelen, vrienden... welke? ken jij ze....? Ik ken één iemand, en dan verdomme een hetero. Waar zit de gaywereld? Waar zitten m'n emoties, waar zitten m'n zielsgenoten....  Ik ben alleen geboren, heb alleen geleefd en zal alleen sterven... ieder mens sterft alleen... vraag is.. wanneer sterf je, als je lichaam opgeeft of als de ziel opgeeft...

Het spijt me... deze blog heeft me door de feestdagen geholpen... nu ... paar dagen later... 'k heb zelfs geen inspiratie meer om nog te komen schrijven, heeft me tijdelijk enorm goed gedaan, voor mijn part stopt het hier en nu. 'k Heb alles geregeld de laatste dagen wat in orde moest komen. Heb enorm veel nagedacht...

Weet je, mensen zijn niet eerlijk, niemand, we leven in één grote illusie, forget me not...

Forget me not, I ask of you
Wherever your life takes you to
And if we never meet again
Think of me every now and then

We had just one day to recall
Now all I want is something more
Than just a fading memory
Left wondering what could have been.

Isn't it a shame, that when timing's all wrong
You're doing what you never meant to,
There's always something that prevents you.
Well I believe in fate, it had to happen this way
But it always leaves me wondering whether...
In another life we'd be together.
We should feel lucky we can say... we've always got yesterday

Hoe werkt het menselijk brein, wie kan me dat uitleggen... dingen die je wil vergeten of niet wil herbeleven die blijven in het geheugen geprint... Wat je moet zien en onthouden dat vergeet je... Hoe denk je terug aan het verleden zonder dat dit de toekomst bepaalt... Waarom doen we onszelf pijn door het verleden niet los te laten, waarom houden we zo stevig vast aan een leven dat ons niet wil... 'k Heb hier zelfs een blik spinaziesoep ' jaja dat bestond vroeger' dat al vier jaar is vervallen, toch kan ik het niet wegdoen, en elke keer ik het zie staan denk je terug aan iets, waarom pijnig ik mezelf daarmee...

We zijn bijna vijf uur verder in het nieuwe jaar, eerst dacht ik voor middernacht te gaan slapen maar ja, lukte me toch niet... Het is raar, msn liep leeg naarmate middernacht naderde, chat liep leeg... heb het nooit zo kalm geweten rond middernacht. En waarom eigenlijk al dat gedoe, het is maar een dag hoor, waarom nu zoveel aandacht schenken... Zelfs de frituren en quick waren om 21u al gesloten, ben tot Vilvoorde moeten rijden om een frituur te vinden dat open was na 22u... erg toch... net zoals valentijn, mag je enkel op die ene dag laten zien dan dat je elkaar graag hebt, nee toch... 'k Begin het allemaal zo opgeblazen te vinden, het vuurwerk ook, iedereen steekt nu vuurwerk af, ik dacht dat ik hier in Enschede zat daarstraks... en wie denkt er eens aan de natuur? De dieren die gek worden van al die knallen... uilen, vleermuizen, nachtdieren die niet weten wat hen overkomt... ach ja, als de mens maar z'n pleziertje heeft hé zeker...

Nog een paar uurtjes, gevoelens beginnen zich met elkaar te mengen. Iedereen zal zich aan het klaarmaken zijn om te vieren... waarom zou ik ook niet weggaan, waar naartoe... 'k heb al een paar dagen het daglicht niet meer gezien... m'n lichaam begint af te zien van de stress en gebrek aan beweging, voeding... Spierpijnen overheersen m'n bewegingen...

Een kus die het hart niet raakt verveelt alleen de mond.

Vandaag is morgen alweer gisteren.

Het verleden is aanwezig in de toekomst.

Nooit blijft iets zoals het is geweest, niets bestaat om te blijven.

Spiegels herkennen nooit iemand.

Er bestaat geen groter verlies dan tijdverlies.

Iedereen is gek geworden en vindt alles maar normaal.

Als ik ooit het vliegtuig moet nemen, dan ga ik in de zwarte doos zitten... ( echt wel )

Gedachten zonder inhoud zijn leeg, opvattingen zonder begrip zijn blind.

Ervaring is de optelsom van alle vergissingen die je hebt begaan.

Ware liefde is meer geluk dan wijsheid.

De waarheid doet pijn. Niet het zoeken ernaar, maar het vluchten ervoor...

Laatste uren denk ik constant na over waarom ik me slecht voel... Ik denk dat ik er min of meer uit ben, enkel en alleen bij onmacht en het gevoel van falen. En als ik over lange periode nadenk dan ben ik helemaal niet depressief zoals ik dacht te zijn, elke keer als ik een relatie heb die 'goed' loopt voel ik me zo goed, zodra er iets misgaat komt het onmachtsgevoel en ga je je rot voelen. Je wil het anders zien maar je kan er niets aan doen, je hebt zovele dingen niet zelf in de hand, waarom wil ik altijd dat alles verloopt zoals ik denk dat het zou moeten verlopen, kan ik niet gelukkig zijn met situaties waarin ik niet de hoofdrol speel. Kan ik niet gelukkig zijn als iemand anders gelukkig is zonder mij, waarom heb ik het gevoel dat ik bij die persoon moet zijn... Ik zou m'n liefdes veel makkelijker verwerken als ik blij zou zijn in hun plaats dat zij iemand hebben waar ze zich goed bij voelen, waarom ben ik jaloers... of is dat niet jaloers... is het egoistisch te denken dat ik beter zou zijn, ja he... Eigenlijk liggen mijn problemen enkel en alleen in mijn manier van denken. Wat zegt het verstand... sja, gespeeld en verloren, go on... wat zegt het hart... neeee, ik wil jou... zo ontstaat dus dat onmachtsgevoel en het gevoel dat ik heb gefaald... Als ik nu eens niet naar m'n hart zou luisteren en mensen zie als voorwerpen, dan kan ik me toch niet meer rot voelen, so what dat ze weg zijn, er zijn anderen genoeg... Maar hoe leer je zoiets, en wil ik zo wel zijn...?

Weet je mensen, toen ik hier een tweetal dagen geleden aan begonnen ben wou ik niet dat 2007 ging komen, nu voel ik het als een nieuw begin, gevoelens veranderen snel, zeker als je emotioneel instabiel bent...

Ik heb het gevoel dat ik mezelf heb leren kennen en heb ook weer iets vastgesteld, liefde kan ik niet loslaten, ik blijf hangen in het verleden, in vervlogen situaties, en toch laat ik ze niet los, toch wil ik ze misschien blijven herbeleven en mezelf opnieuw alle pijn laten voelen, kick ik op het dramatische, kick ik op het onmachtsgevoel.. misschien wel, het maakt me tot wie ik ben, maar toch moet het niet zo goed zijn, anders zou ik me vaak niet zo rot voelen...

Ik wil besluiten met een tekst van een liedje van Enya...

De laatste jaren is er één iemand geweest die me door dik en dun steunde, ik weet eigenlijk totaal niet hoe het komt dat die ene persoon nooit problemen heeft met me. Is het misschien omdat hij hetero is, dus er is geen sprake van gevoel of liefde! Op alle vlakken is hij 100% zoals ik ben, hij zou perfect m'n broer kunnen zijn, ik kan en mag zelfs niet zeggen wie het is, dat vind ik wel jammer, niemand mag weten dat ik zo goed met je overeen kom. Ik snap zeker en vast waarom hoor, maar echt, wat je al voor mij gedaan hebt is niet te beschrijven... Ik hoor je op één of andere manier alle dagen ook al heb je zelf momenteel zoveel problemen dat je zelf niet weet wat eerst oplossen... en op één of andere manier trekken we elkaar erdoor... ongelooflijk...

Bedankt...

Weet je wat ironisch is mensen...?

Zij waar ik het moeilijkst via mail en msn mee overweg kan en vaak problemen mee heb zijn me het meest waard. Zo zie je nogmaals dat de ironie wint...

Hoe zou dat komen... waarschijnlijk omdat gevoelens meespelen zeker, het hart en het verstand zeggen zo vaak tegenovergestelde dingen. Is dat de reden waarom we het elkaar zo moeilijk maken.... wie zal het zeggen...

Hetzelfde met praten, wie luistert er? De gevoelige mensen, mensen die zelf al problemen genoeg hebben, en net zij kunnen extra problemen missen. Het leven is eigenlijk ingewikkeld vind ik, maar niemand heeft me ooit gezegd dat het makkelijk ging zijn, dat klopt...

Waarom... een vraag dat me zo vaak wakker houdt, waarom blijven zoveel vragen zonder antwoord en zonder zin...

Nu komt alles tegelijk op me af, ik heb altijd m'n werk gehad toen het thuis slecht ging, nu is het op privé vlak een ramp geworden, op m'n werk kan ik ook niet meer terecht, na zovele jaren moet ik nu pas vaststellen dat ik altijd alles heb gedaan, meer dan nodig was, denk je dat ik ooit eens een dank u heb gekregen... Heeft iemand ooit gewaardeerd wat ik deed... nee... 13jaar van m'n leven gegeven, m'n relaties zijn er stuk door gegaan, dag en nacht heb ik aan het werk gedacht en alle problemen opgelost en dat kunnen ze niet ontkennen als ze eerlijk zijn. Nu heb ik het gevoel dat ze elke dag opnieuw messen in m'n rug duwen tot en met... Ik kan het er echt niet meer aan... Mike, jij was de enige die me wou steunen, maar wat doet een regendruppel aan het zeeniveau...

Na het opgeven dus van m'n studies ben ik toch gaan werken. Eigenlijk per toeval in de chemie terecht gekomen, ze hebben me zelf gebeld in '94 of ik niet wou gaan solliciteren en sja, ben daar blijven plakken. Heb dus nooit ook maar één dag ergens anders gewerkt

M'n kindsdroom was eigenlijk buschauffeur worden bij De Lijn, maar ja 'k was nog maar 18 hé. Maar goed, als gewone arbeider begonnen maar 'k heb me vrij snel opgewerkt tot assistent ploegbaas, in '98 was dat dacht ik.... Wat moet je daarvoor kunnen, wel ja, goed opletten he en het proces snappen... Maar zelfs dat was niet genoeg. In 2001 ben ik dan uiteindelijk zelf ploegbaas geworden, eigenlijk vrij snel, meestal zijn ploegbazen in de chemie iets oudere venten met vele jaren ervaring omdat ze het volledige productieproces ( chemisch en technisch ) moeten kennen. Maar blijkbaar lukte het me op een paar jaar tijd.

In 2003 kwam dan zelfs de kers op de taart vond ik toen. Het grote WCM project, ( World Class Manufacturing ) zo kwam het althans over... Gedurende acht maanden heb ik in dagdienst gewerkt samen met twee ingenieurs en een leider ( een toen hooggeplaatst iemand om slagkracht en financiele middelen te geven aan onze ideeen ) om de capaciteit en productiviteit van het atelier te verbeteren door optimalisatie van het proces. Zijn we toen ook schitterend in geslaagd dacht ik. Alles ging vlotter en sneller, misschien iets te snel is nadien gebleken...

2 Juni 2006... Om 01.33u 's nachts...'k zal het nooit meer vergeten... een ontploffing in een reactor, m'n collega die net de reactor aan het laden was en er naast stond was op slag dood. Een stuk van de reactor heeft z'n hoofd geraakt, z'n hoofd was zelfs bijna niet meer herkenbaar nadien... Sinds het eerste moment heb ik geweten wat de oorzaak was, de veranderingen van 2003 door ons WCM project hebben er toch een rol in gespeeld, door sneller te gaan was de reactor ook warmer... ach ja, het was een samenloop van omstandigheden maar had ik in 2003 aan alles gedacht was het misschien allemaal niet zover gekomen. Ook al heeft de onderzoekscommissie ( overheid, parket, ceveso, werkgever ) geoordeeld dat we het niet hadden kunnen voorspellen, het stelt het geweten niet gerust... Het schuldgevoel blijft... Zelfs nu, een half jaar later weegt het schuldgevoel nog zo hard door... Vincent... jij had het echt niet mogen zijn jongen...

 

 

 

 

 

Nadien heeft het maanden geduurd voor de productie weer deftig is op gang gekomen, en ja, de mensen zijn zo veranderd, sfeer is stuk, frustraties bij iedereen, spanningen onderling, mss stille verwijten... Intussen zijn al velen van dienst veranderd of vertrokken. Zij die overblijven willen doorgaan maar...

Die gevoelens van schuld en onmacht heb ik ook meegebracht naar huis, maar toch kon ik er niet echt over praten, niet met m'n vriendje, niet met iemand anders... dus ja, de zin in het leven, in ontspanning mildert. Ik kon er thuis ook niet over praten, mensen begrijpen het niet. Je krijgt reacties van, och kom hé zeg, er vallen zoveel doden in't leven... net waar je nood aan hebt om te horen.

Een maand later... na m'n diensturen, rond 23u ging ik met m'n vriend wandelen in de buurt van m'n werk, vraag niet waarom die buurt... ik wou gewoon daar zijn. Op een verlaten pad langs het kanaal Brussel-charleroi vonden we een jongen, 18 jaar, buiten bewustzijn, hevig bloedend aan z'n hoofd naast zijn fiets. Waarschijnlik aangereden door iemand die vluchtmisdrijf heeft gepleegd nadien. Meer dan een kwartier heb ik met die jongen in m'n armen gezeten wachtend op de hulpdiensten en politie. Je kan nooit geloven hoe lang vijftien minuten kunnen duren. Kevin, zo noemde die jongen was op identiek dezelfde plaats gewond als Vincent op het werk een maand eerder. Wat op zo'n momenten door je heengaat kan je je niet inbeelden. Alles loopt door elkaar, Vincent, Kevin... Maar goed, Kevin heb ik kunnen redden, hij is uit coma ontwaakt. Nadien heb ik er ook niet echt meer over gepraat, want je kan toch niet beseffen wat dit deed als je het ongeval op het werk niet kende, en waarom zou ik alles moeten uitleggen elke keer opnieuw, dus ja, 'k zei maar niets meer...

Paar weken later wou ik zelfs m'n relatie stoppen, had echt geen zin meer in iemand close rond me heen... maar is terug goed gekomen... Drietal maanden gaan voorbij... de klok blijft tikken... tot m'n grootmoeder stierf. Was wel een klein beetje verwacht maar toch, er lijkt geen eind te komen aan 2006...

Weekje na de begrafenis kreeg ik verrassend nieuws van m'n vriend waar ik anderhalf jaar mee samenwoonde. Hij wou weg... 'k was teveel veranderd de laatste maanden. Hij is terug naar huis gaan wonen, is z'n spullen nog komen ophalen nadien en dat was het dan.. Hoe moet je dan reageren... Heb je de kracht nog, ik kon al niet verwerken wat er allemaal was gebeurd de maanden voordien en dan dat er nog bij, op zo'n moment... Toen voor het eerst in jaren ziek gevallen op't werk.  Was iets teveel tegelijk...

Eerste dag dat ik terug ging werken kreeg ik telefoon op m'n werk... m'n ex met nieuws, een vriend van ons die we heel goed kenden en samen mee weggingen had een ongeval gehad met de wagen, in slaap gevallen en onder een vrachtwagen terecht gekomen, op slag dood... Echt he, dit kon niet waar zijn... Toen ging het licht uit...

Maar 'k heb geluk gehad,  drie weken later was het sinterklaas en die heeft me een prachtig kado gegeven, iemand waar ik me dan ook iets te hevig aan heb vastgeklampt, zeker emotioneel. Maar weet je, de kerstman heeft het terug afgenomen... Maar was het liefde, kweet het niet hoor, ik klamp me gewoon veel te hard vast aan iedereen die een klein beetje lief is, we waren vrienden en ik voelde me plots 'verliefd', maar ja, moet in twee richtingen zijn he...

En nu... nu zijn we 29 december 2006... nog drie dagen dat ze iemand van me gaan wegnemen voor het jaar om is, wie zal de volgende zijn... wil ik het nog weten... wil ik het echt nog wel weten...

 

Wie kent me eigenlijk....?

Ben geboren in het brusselse, reeds een aantal jaartjes geleden, in 1975 om correct te zijn. Nu weten velen al m'n echte leeftijd, meestal gebruik ik een ander jaartal, vraag me niet waarom...

Opgegroeid ten noorden van Brussel, daar ook school gelopen tot m'n 12e en dan naar Schaarbeek, technische school tot m'n 18e... en dan naar de hogeschool in St Katelijne Waver, maar niet lang... paar maand... waarom stopte ik dan vroeg iedereen zich af... Wel, Toen was ik 18... en nog maar eens verliefd op een jongen van de klas. 'k Wou niet verliefd zijn op jongens dus ja, wat was de oplossing, dagenlang ronddolen op de trein tussen Brussel en Antwerpen, altijd maar heen en weer in de hoop antwoorden te vinden op het waarom... Is er nooit gekomen, dus ben maar met school gestopt. Weet je, tot een tweetal jaar geleden heb ik er enorm veel problemen mee gehad dat ik geen hoger diploma heb behaald. Het is maar papier ik weet dat wel, maar wat op papier staat telt wel he... Ik heb dan wel een goede job, tenminste dat dacht ik altijd... Maar nu, nu heb ik me er min of meer bij neergelegd. Of dat maak ik mezelf toch wijs...

Dan beginnen werken, maar 'k ga daar een apart hoofdstuk van maken later...

Laatste tijd zijn er zoveel veranderingen in m'n leven, 'k ben niet echt de persoon die er over kan praten maar het wordt zo hard dat het niet meer verder kan. En wie wil luisteren, niemand..., niemand die het horen wil... Waar sta je in het leven, wat heb je bereikt als je constant het gevoel hebt dat je alleen staat... één grote leegte, zo voelt het aan...

Wat heb je nog aan emoties als je ze niet delen kan, waarom huil je als niemand je tranen ziet... Zoveel vragen die me bezig houden, antwoorden zijn nauwelijks te vinden, meeste vragen hebben ook geen antwoorden, maar hoe ga je daarmee om als je zo een freak bent die alles tot in detail wil begrijpen...

Het wordt hard, te hard...